Nooit te oud om te getuigen

We troffen inderdaad een vergrijsde gemeente aan. Toch had deze gemeente een bijzondere geschiedenis. Het was de eerste protestantse gemeente in de plaats, ontstaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het kerkgebouw stond midden in het centrum van het dorp. Naast de kerk bevond zich het politiebureau, waar de dronkaards werden opgesloten. Op korte afstand lag de rosse buurt, waar vrouwen werkten voor mannen die vanuit de bergen kwamen om hun koffie te verkopen. Voor de kerk lag een groot plein waar kinderen op zaterdag samen speelden.

De kerk beschikte zelfs over een eigen begraafplaats, met gemetselde graven en knekelkamers. De meest recente graven waren van twee jonge mensen. De één was vermoord nadat hij in een val was gelokt, vermoedelijk door een rivaliserende bende. De ander verloor de strijd tegen zijn verslaving.

Waar kunnen wij nog getuigen?

En dan het seminar. Rechts voorin zat een bejaarde man met een door polio aangetaste arm. Hij kwam van de koffieboerderij en had twee uur gelopen. Links achterin zat een vrouw als Lydia uit de Bijbel: welgesteld, maar ook op leeftijd, met een gewond been op een andere stoel. Zo vulde de zaal zich. Hoezo getuigen? En waar getuigen? Samen zochten we naar Gods bedoeling met deze gemeente. Nood was er genoeg, kansen waren er te over, ook in het dorp. Maar zou men zich ook beschikbaar willen stellen?

Een confronterend inzicht

Toen stond er bij de afronding een man op. “Ik zie het ineens voor me”, zei hij. “We zijn allemaal oude mensen. De meesten zijn bejaard en de mensen in de kracht van hun leven hebben het druk met hun zaak, zoals wij vroeger ook hadden. Maar hebben we niet iets fout gedaan? Waar zijn onze kinderen? Hebben we wel genoeg aandacht aan hén besteed? Laten we met onze kleinkinderen goedmaken wat we met onze kinderen niet hebben gedaan en ervoor zorgen dat de kerk weer vol raakt met ons nageslacht!”

Je bent nooit te oud

Er werd instemmend gemompeld. Veel hoofden bogen zich.

“Geen mogelijkheden om te getuigen? Mogelijkheden te over!”, zei de emerituspredikant.
 “Laten we schuld belijden”, zei de een.
“Laten we ons niet de put in praten”, zei de ander. “De Heere Jezus maakt ons tot licht.”
“We leren hier dat er veel meer te doen is dan we denken”, zei de welgestelde dame. “Ik kan meer doen in mijn huis en in mijn zaak.”
“Ik vertel het mijn maatjes onderweg naar mijn koffieboerderij”, zei de oude man. “Je bent nooit te oud om te getuigen!”