Gedragen worden door toevallige ontmoetingen

Familie die je leven binnenstapt, niet via een scherm maar echt, met een omhelzing en een glimlach die je al even niet van dichtbij hebt gezien. Het brengt mijn Nederlandse en Franse leven even bij elkaar en geeft ruimte om het dagelijkse leven hier te delen.

Ze wil graag nog één keer de Calanque van Sormiou zien. Drie jaar eerder liepen we die route met haar ouders: steeds uitzicht op lichtblauw water. Zwemkleding en picknick mee, wandelschoenen aan en rugzak op. We beginnen vol vertrouwen, ervan overtuigd dat we op hetzelfde startpunt staan als toen. Maar al snel blijkt dat de route minder duidelijk is dan mijn herinnering. Bij elke splitsing moeten we opnieuw kiezen, terwijl Google Maps soms wel, soms niet meewerkt.

Slingerende paadjes
Onderweg ontmoeten we een Moldavische moeder en dochter, net zo zoekend als wij. Zij hebben bereik en vinden een vervolg van het pad. Alleen… dat pad daalt niet. Het stijgt. En blijft stijgen. En precies daar merken we dat onze dag anders loopt dan gedacht. Langs de kust tussen Marseille en Cassis liggen zo’n twintig calanques: smalle kalkstenen inhammen waar steile rotswanden in turquoise water zakken. Het gebied is geliefd bij wandelaars en toeristen, en dat begrijp ik elke keer weer. Het is een van de mooiste stukjes natuur van Europa: ruig, geurig van tijm, vol slingerende paadjes en kleurrijke bloemen. En: je komt er altijd mensen tegen die, net als jij, hun weg zoeken tussen de rotsen. De uitzichten zijn adembenemend, maar de hitte drukt zwaar op ons tempo. We besluiten eerst te picknicken, daar ergens boven de wereld, met de zee als glinsterende belofte in de verte. Terwijl we eten, kijk ik naar mijn nichtje en voel ik hoe bijzonder het is om haar hier te hebben. Soms voelt mijn missionaire leven als zo’n pad: kronkelig, onduidelijk, vol keuzes waarvan je pas later begrijpt waarom je ze maakte. Maar juist op zulke plekken deel je het leven met wie je toevallig tegenkomt en met wie je lief is.

Wandelgids
Even later vervolgen we onze weg, al blijft het pad zich gedragen alsof het zelf niet weet waar het heen wil. Tot we een man zien met een hoed. Hij verzekert ons dat hij de route twee jaar eerder had gelopen. Een Duitser van 63, die vervolgens als een soort wandelgids voor ons uit loopt en bij elke kruising geduldig wacht. Twee uur in de bloedhitte doet iets met een mens; we verlangen vooral naar de zee. En dan, eindelijk, zien we diep onder ons het turquoise water van de Calanque verschijnen. De afdaling begint. Vrij snel komt ons een jongen tegemoet die waarschuwt voor ,,een moeilijke muur” verderop. Of we ervaren zijn? Anders kunnen we beter omkeren. Ik vertaal het maar niet direct voor mijn nichtje. Teruggaan is geen optie.

De beruchte muur
Even later ontmoeten we twee jonge vrouwen die het relativeren: ,,Rustig afdalen, elkaar helpen, het komt goed.” Dat klinkt beter. En daar is hij dan: de beruchte muur. Een steile rotswand waar je van bovenaf nauwelijks ziet waar je je voeten moet zetten. Onze dappere Duitser laat ons voorgaan; zijn lange benen zouden hem wel redden, maar hij knijpt hem zichtbaar.

Een stukje meelopen
Ik ga als eerste, vind mijn weg naar beneden en help mijn nichtje met aanwijzingen. Daarna de Duitser, gevolgd door de Moldaviërs. Zo dalen we verder af, nog een uur lang, verlangend naar water en rust. Als beloning krijgen we een idyllisch strandje. We vallen neer op het keienstrand, half knockout. Het water is ijskoud en de duik werkt als een resetknop. De Duitser vervolgt zijn route; de Moldaviërs duiken weer naast ons op. Samen zoeken we later het pad terug omhoog, opnieuw zonder enige bewegwijzering.

Een Frans stel legt uit hoe we terug moeten. Via de gps van de Moldaviërs zien we waar we links in plaats van rechts moeten gaan. De man loopt zelfs een stuk met ons mee om zeker te weten dat we goed starten aan de terugweg. Het raakt me, die vanzelfsprekende bereidheid om mee te lopen. Misschien omdat ik in mijn werk vaak hetzelfde probeer te doen: een stukje meelopen, iemand op weg helpen, zonder precies te weten waar hun pad heen gaat.

Het is een stevige klim, met pauzes waarin we achterom kijken en de calanque steeds kleiner zien worden, de zee steeds wijder. Na vijf kwartier stijgen en dalen vinden we onze auto terug. We bedanken de Moldaviërs en gaan ieder onze eigen weg.

Bondgenoten
Niet iets groots, maar iets dat blijft hangen. Dat je merkt hoe onbekenden ineens bondgenoten worden. Hoe een blik, een aanwijzing, een paar geruststellende woorden precies genoeg kunnen zijn om door te gaan. Hoe je soms verdwaalt om de juiste mensen te ontmoeten. En hoe je zelf, zonder het te beseffen, óók iemand bent die een ander verder helpt: als tante, als wandelaar, als mens.

Misschien is dat wel de echte schoonheid van de Calanques: niet alleen het blauw van het water, maar het besef dat we onderweg gedragen worden door toevallige ontmoetingen, en dat we zelf ook dragers kunnen zijn. En dat we, hoe kronkelig het pad soms ook is, altijd weer thuiskomen. En herken je het zelf ook wel: dat je onderweg soms meer ontvangt dan je zocht.

Dit artikel is gepubliceerd in het Friesch Dagblad (29 april 2026).