Oorlog in Libanon

Leven in een land in oorlog
Als je mij vraagt wat het betekent om in een land in oorlog te leven, dan denk ik vooral aan harde of nare geluiden en continu alert zijn. De zon schijnt, je bent de was aan het ophangen en schrikt opeens van een harde explosie. Je voelt je hartslag omhoog gaan, kijkt uit het raam en ziet een rookwolk opstijgen boven de stad. Gauw pak je je telefoon erbij, kijken of er nieuws is. Waar was dit? In een gebied waar we het ‘verwachten’ (hoe gek dat ook klinkt)? Of in een stadsdeel wat als ‘veilig’ gezien wordt? Ken ik iemand die daar woont? Hopelijk was er niemand op de plek die geraakt werd…

Even later is het weer rustig. Maar een doordringend gezoem laat merken dat er weer een of meerdere drones in de lucht hangen. Het gezoem gaat na een poosje in mijn hoofd zitten en herinnert me op een nare manier dat we bekeken worden, dat er mogelijk dreiging is en dat de situatie in het land instabiel is. Soms gaat dit geluid de hele dag en avond door.

Je stapt de deur uit en de lucht ruikt naar rook, waarschijnlijk afkomstig van brandende gebouwen verderop in de stad. Je vraagt je af wat er allemaal in dat mengsel zit en wilt het ook eigenlijk niet weten. Hopelijk verwaait het gauw.

Nachten en dagelijks leven
’s Avonds ga je op tijd naar bed. We zijn allemaal moe en de nachten zijn wisselend. Soms worden we wakker van zware ontploffingen en is het moeilijk om weer in slaap te vallen. Andere keren zien we pas ’s ochtends bij het wakker worden dat er ’s nachts luchtaanvallen geweest zijn die we niet gehoord hebben. We zijn dankbaar dat de kinderen er weinig van lijken te merken ’s nachts.

En ondertussen gaat het leven ook wel weer door, gek genoeg. Kinderen in veilige gebieden gaan naar school, men gaat zoveel mogelijk gewoon naar het werk, er worden boodschappen gedaan. Soms zijn er rustige dagen, dan vraag je je af of dit een stilte voor de storm is. Soms vliegt de onrust en onzekerheid je naar de keel en voel je de spanning in je lijf zitten. Gespannen spieren, hogere hartslag, koude handen, trillen.

Omgaan met spanning

Samen naar God
Afgelopen week kwamen we met een aantal vrouwen bijeen voor Bijbelstudie. We lazen met elkaar Psalm 56. We herkenden veel in deze Psalm. Zonder de angst en onrust te ontkennen, toch vertrouwen op God. De roep aan God om onrecht te bestraffen. En het raakte ons dat David God vraagt zijn tranen op te schrijven of te verzamelen in een kruik. God ziet het verdriet! Wij schreven onze tranen op briefjes. De tranen van onzekerheid, de tranen over verloren levens, de tranen over mensen die hun huis kwijtraakten, wat deze oorlog met onze kinderen doet, over de toekomst van het land en nog zoveel meer tranen. We brachten ze bij God en legden ze voor Hem neer. Dat gaf rust. “Dit weet ik: dat God met mij is.”