Harriëtte Smit
Tieners verlangen naar plekken waar ze gezien en gehoord worden
Het is zaterdagmorgen. De deur van de kerk gaat open en meteen barst het los: stemmen, gelach, voetstappen. Een slaapzak valt met een plof op de grond. ‘Bonjour!’ klinkt het van verschillende kanten. Tieners druppelen binnen, sommigen vertrouwd, anderen voor het eerst.
Als ik rondkijk, ben ik dankbaar dat ik een weekend lang met deze tieners mag optrekken: het leven delen en bouwen aan geloof en verbondenheid. Wat een voorrecht dat ouders hun kinderen aan ons toevertrouwen, en dat wij hen in iets meer dan 24 uur een betekenisvol programma mogen bieden. Elke keer opnieuw is het ontroerend om te zien hoe ze op zondagmiddag een groep zijn geworden en enthousiast vertrekken met een ‘à la prochaine!’ (tot de volgende keer).
Wat ooit klein begon, is in twaalf jaar uitgegroeid tot de weekenden ‘EssenCiel’, die in veel familieagenda’s vaststaan. Ze vinden plaats in september en maart, in drie regio’s: het zuidwesten, zuidoosten en de Cevennen. We bieden tieners zo een plek waar ze elkaar ontmoeten, hun geloof ontdekken en verdiepen, en vriendschappen sluiten: een veilige omgeving waarin ze mogen groeien in wie ze zijn, begeleid door leiders met hart voor God én voor tieners.
Jonge leiders
Het programma wordt voorbereid door een team van vrijwilligers en aangestuurd door onder anderen mij. De laatste jaren nodig ik oudere deelnemers bewust uit om mee te draaien in de leiding. Twee jaar geleden belden ze me ineens: ‘Harriëtte, we komen je helpen, we zijn met tien!’ Mijn antwoord liet niet lang op zich wachten: ‘Fantastisch!’Het is prachtig om zestien- en zeventienjarigen te zien opstaan als animateur, iemand die leven en verbinding brengt in de groep. Ze willen doorgeven wat ze zelf hebben ontvangen. Ze bedenken spellen, helpen bij praktische taken, leiden gespreksgroepjes en maken gemakkelijk contact met jongere tieners. De meesten ken ik al vanaf hun kindertijd. Ik zie hun talenten opbloeien: muziek, zorg, leiderschap. Dat vervult me met dankbaarheid. Hier zie ik de vrucht van jarenlang investeren: naast een generatie mag ik nu ook jonge leiders vormen.
‘Het is bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer tieners ontdekken dat hun aanwezigheid ertoe doet.’
Nieuwe dimensie
De afgelopen twee jaar voegden we een nieuwe dimensie toe aan de weekenden: diaconale activiteiten. We willen tieners niet alleen laten leren over geloof, maar het ook laten doen. Eén weekend per jaar krijgt daarom een diaconaal accent. We zoeken bewust de verbinding met lokale organisaties in het dorp of de stad waar we te gast zijn.
Zo zamelen we voedsel in voor de voedselbank, ruimen we zwerfafval op, bezoeken we ouderen of organiseren we buitenspellen voor kinderen uit kwetsbare gezinnen. Het is bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer tieners ontdekken dat hun aanwezigheid ertoe doet. Zo zag ik hoe een stille tiener spontaan contact legde met een oudere vrouw in een verzorgingshuis. Enkele weken later ging ze opnieuw bij haar langs, samen met haar moeder. Ze stuurde me een foto. Prachtig.
De weekenden rouleren binnen de regio: telkens is een andere kerk gastgemeente. Zij ontvangen ons, koken voor ons en verzorgen de maaltijden. We willen de lokale gemeente tot zegen zijn met onze aanwezigheid. In een kleine kerk, waar normaal één persoon de muziek verzorgt, stonden tijdens het scholierenweekend ineens zes tieners klaar om de samenzang te begeleiden. ‘Dit maakt zingen met elkaar zó bijzonder’, zei een kerkganger.
Barmhartige Samaritaan
Tijdens een van onze weekenden luisterden we naar het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Een bekend verhaal, zou je denken, maar voor veel tieners was het nieuw. Ze stelden scherpe vragen en waren zichtbaar geraakt. Juist zulke momenten laten me zien hoe belangrijk deze weekenden zijn voor hun geloofsontwikkeling. Veel tieners zitten op openbare scholen en krijgen thuis niet altijd geloofsopvoeding mee.
Eén van mijn jonge leiders, Mila (16), werd onlangs gedoopt. Haar verhaal laat zien waarom jeugdwerk zo belangrijk is. Ze groeide op zonder geloof, in een moeilijke thuissituatie. Via haar jongere broer kwam ze bij een kinderactiviteit in de kerk. Wat begon als nieuwsgierigheid, werd een veilige plek. Door kinderwerk en tieneractiviteiten vond ze mensen die haar zagen, naar haar luisterden en haar hielpen om te herstellen. Daar ontdekte ze dat ze geliefd was – door God en door mensen. Dat gaf haar het verlangen om zich te laten dopen.
Gezien worden
Mila’s verhaal laat zien hoe belangrijk het is dat tieners plekken hebben waar ze gezien worden. Waar iemand tijd maakt. Waar iemand luistert. Waar iemand zegt: jij doet ertoe.
Dat is waar ik voor leef en werk in Frankrijk: God dicht bij jonge mensen brengen en jonge mensen dicht bij God. Niet in grote woorden, maar in kleine daden van aandacht, nabijheid en trouw.
Juist daarin hebben we elkaar nodig. Samen mogen we iets van Gods liefde zichtbaar maken, in Frankrijk én in Nederland. Ook in jouw omgeving zijn tieners zoals Mila, die verlangen naar een plek waar ze gezien worden, waar iemand luistert en zegt: jij bent geliefd, je doet ertoe. Dat verandert jonge levens.
Dit artikel is gepubliceerd in het Friesch Dagblad (26 maart 2026)
Over Harriëtte
Harriëtte Smit is landelijk jeugdwerkadviseur binnen de Franse Unepref kerken. Haar hart ligt bij tieners en jongeren en ze geniet ervan hen te begeleiden in hun geloofsontwikkeling en hun levensvragen.
